Twee weken vrijwilligerswerk

Mijn twee weken in het 'weeshuis' van Singburi zitten er op. Eigenlijk de Samukkeevitaya School Foundation, en eerder een school/internaat dan een weeshuis. Sommige kinderen zijn inderdaad wezen, maar de meesten verblijven hier omdat ze te ver wonen en meestal omdat hun thuissituatie niet ideaal is.
Halverwege mijn eerste week begon de schoolvakantie. De laatste schooldagen hadden de kinderen testen en nadien vertrokken de meesten naar huis. Velen van hen komen uit noordelijkere delen van Thailand.
Vanaf dan bleven er maar een 15-tal kinderen over.

De taken van de vrijwilligers bestaan er vooral uit om de kinderen wat Engels aan te leren, met hen te spelen en klusjes op te knappen (wat heel erg nodig is want de gebouwen liggen er niet echt ideaal bij, de school zelf wel maar de slaapruimtes en speelruimtes niet).
Maar we worden enorm vrij gelaten. Je kan gewoon elke dag bekijken wat je wilt doen, waar je zin in hebt of wat je nuttig lijkt. Als je voor een langere tijd in het weeshuis bent, ben je ook vrij om kleine projectjes op te starten.
Omdat twee weken te kort zijn om iets groter te ondernemen, ben ik daar niet aan begonnen.

Maar Tim, een Duitse jongen die er wel langer verblijft, was met een projectje bezig waar we met z'n allen regelmatig aan hebben voortgewerkt. Er was tot nu toe geen muur tussen een deel van de speelruimte en een weg op het terrein. Om dat wat veiliger te maken, wordt er nu dus wel een muur gebouwd. Tim zijn ouders werken allebei in een groot bedrijf en hij had via hen behoorlijk wat geld kunnen verzamelen, waarmee al het materiaal en het loon van een professional (1500 bath of 37,50 euro per week) betaald konden worden.
Wij (vooral meisjes) aan de slag dus! Bakstenen stapelen, cement maken, schilderen, een houten hek bovenop het muurtje...
Dat laatste was mijn favoriete jobke: de houten planken op de ijzeren stangen boren. Op een keer kwam een van de jongens mij helpen, Nattaporn. Hij is 12 maar hij was er heel snel mee weg! De plank zo houden dat alle lijntjes kloppen zodat ze allemaal op dezelfde hoogte en afstand van elkaar hangen, de waterpas gebruiken, zijn handen zo houden dat hij de plank niet laat bewegen en ik niet in zijn handen boor... Het enige dat ik nog moest doen was boren. Als hij een paar jaar ouder was geweest had ik hem laten boren. De volgende dag dat ik aan het hek bezig was is hij weer komen helpen.
De eerste dag vonden we een kleine maar heel giftige slang onder de bakstenen! Ze was al min of meer groggy omdat ze half verpletterd was, maar werd meteen afgemaakt omdat een beet van dat kleine beestje fataal zou zijn.

In de tweede week, dinsdag, namen we de kinderen (14 in totaal, 8 kleinere jongens, 4 grotere meisjes en 1 grotere jongen en het zoontje van een van de vrijwilligers) mee naar Lopburi Zoo. Omdat er voor zo'n uitstappen niet echt een budget is, was het op onze kosten, maar we hebben met z'n vieren amper 850 bath (21,25 euro) uitgegeven aan inkomtickets en eten. Met 20 man in de kleine pickup die we gebruiken om van onze slaapplek naar het weeshuis te gaan.
De zoo was echt een heel zielige plek. Oke, in Antwerpen hebben de dieren ook niet ideaal veel plaats, maar dit sloeg echt alles! Een leeuw in een lege kooi afgezien van een soort stenen bad, waar hij heel zielig in lag te niksen, vogels die niet kunnen rondvliegen... Alleen de wasberen hadden plek genoeg, die liepen namelijk vrij rond.
Het leuke gedeelte van de trip was er na het middageten. Het had al een tijdje superhard geregend en het was nog lang niet over, maar dat hield de kinderen niet tegen om in de speeltuin te gaan spelen. Het resultaat (filmpje op facebook) zullen sommigen al wel gezien hebben! Nog een tussenstop in Monkey Temple, en nadien moesten we dus met 14 kletsnatte bengels terug in die pickup. Door de wind hadden sommigen het wel nogal koud, ook al droogde alles snel op door de warmte. De minst stoere jongens kropen dan maar dicht tegen ons of tegen elkaar aan. Nattaporn heeft heel de dag, zo gauw hij de kans zag, aan mijn hand gelopen. Enerzijds is het gek om een 12-jarige jongen zo aanhankelijk te zien, maar de kinderen krijgen weinig persoonlijk contact van volwassenen, de leerkrachten zijn wel met hen begaan maar vooral op schoolvlak. De kinderen die nog in het weeshuis waren worden ook heel de dag vrij gelaten, er is alleen een vast eet- en slaapmoment. Op zich is het dan wel leuk dat je die 'leegte' eventjes kan opvullen, maar ze hebben echt nood aan een constructievere oplossing dat vrijwilligers die komen en gaan...

Mijn laatste dag liet ik al het praktische werk voor wat het was en heb ik de hele dag met de kinderen gespeeld. 'Versla de draak', een spelletje dat mijn ribbels en speelclubs in de chiro geweldig vonden, sloeg bij de jongens ook enorm aan! En waterballonnen zijn hier even populair als thuis! De kapotte ballonnen werden goed bijgehouden en achteraf gebruikt om miniwaterballonnetjes te maken. De kids hier zijn echt gewoon om het met weinig te stellen en creatief genoeg om alles zo goed mogelijk te benutten...

Onze verblijfplaats, the Twin House, was een heel gezellige plek. Vooraan begon het met een grote luifel met keuken waar we eten. Ook wel 'cyberspace' want het internet reikt niet veel verder en dus kwam iedereen naar daar voor alle contact met de buitenwereld. Achter de luifel begint een pad door een heel lange tuin, eerst langs de woning van de eigenaars, en dan allemaal kleine gebouwtjes waar onze kamers waren. Met haagjes, bankjes, en massa's vlinders en gekko's! En achteraan een wasplaats voor handwasjes.

Ik had de leukste roommate van allemaal, Anaelle, een Frans meisje, zo zot als iets! En Kate (uit Engeland), Gry (Noorwegen), Malene (ook Noorwegen), Rainu (Amerika), Teatske (Nederland/Friesland)... Allemaal mensen die ik nog wel eens hoop tegen te komen. Kate zie ik alvast terug in Chiang Mai over enkele weken en Malene misschien in het zuiden!

Zaterdagochtend nam ik afscheid van iedereen om de rest van mijn reis verder te zetten: 4 weken alleen op stap door Thailand. Eerste stop: Kanchanaburi.
Maar daarover later meer! Tot de volgende!

De foto's zijn niet helemaal volledig maar de computer van waar ik dit schrijf heeft geen bereikbare usb-poort... Alle foto's van het weeshuis vind je bij 'fotoalbum' (weeshuis - werk, gebouwen en kids, en twin house) en ik zet er binnenkort nog een paar bij!

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer